Dag 1 ·  Dag 2 ·  Dag 3 ·  Dag 4 ·  Dag 5 ·  Dag 6 ·  Dag 7 ·  Dag 8 

De wildernisdag 

Tracks Foto's Film

-17 bij Rendierpark PoropuistoDe nachtrust was hard nodig. We hebben bijna de klok rond geslapen en dat doen we anders nooit…. (hè Boris?). We kleden ons niet zo warm/dik aan als zou kunnen, omdat de tocht op de traditionele ski's wel eens het luie zweet los zou kunnen maken. Na het ontbijt maken we kennis met de groep en worden we met een busje naar het rendierpark gebracht. We zijn met 8 Hollanders: Jan I en Annie, Jan II en Wilma, Mies en Annelies en twee mensen uit Wales, Greg en Beth (door Jan II werd voor het onthouden van de namen een handig donkey-bridge geïntroduceerd: 'Beth en Gregfast').

Alles bevriest!We mogen met een temperatuur op navelhoogte van  -17 °C zelf stoeien met het vastmaken van de traditionele ski’s (we begrijpen nu dan ook goed waarom de ski een evolutie heeft doorgemaakt). Als iedere schoen vastgesnoerd is, gaan we op pad. Het ziet er uit als langlaufen, maar het grote verschil is dat je met deze ski’s beslist niet over fraai uitgezette loipes hoeft te 'laufen', maar dat je er dwars mee door het bos kunt trekken over een dik pak sneeuw. Als iemand zijn evenwicht verliest en zich op wil vangen met een arm, merk je dat die arm zonder moeite verdwijnt in het pak sneeuw. Voordeel is dat je blessures daarmee voorkomt, nadeel is dat je met je hele hebben en houwen in de sneeuw landt.

De vangst van GregNa bijna twee uur stoppen we midden op een groot meer. We krijgen eerst wat warms te drinken dat het meeste weg heeft van gekookte cassis. Het was voor de meesten erg lekker en voor de overigen in ieder geval heerlijk warm. Vervolgens geeft Pasi uitleg over het ijsvissen. Als je het ijs sneeuwvrij hebt gemaakt, maak je met een grote handboor een gat in het ijs. Met een beetje handigheid schep je meteen al het drijfijs uit het gat en heb je een perfecte visstek gecreëerd. De hengeltjes (ieder zichzelf respecterende visser zou er nog niet mee in een goudvissenkom gaan vissen, vermoeden wij) krijgen een stukje lood aan het draadje en een dode made. De kunst is om vervolgens snel alles te laten zakken tot op de bodem en dan weer een klein stukje inhalen. En dan begint het wachten tot er wat gebeurt. Zodra je een teken krijgt via de hengel dat zich iemand heeft gemeld, is het de kunst deze aan de haak te slaan. Maar het blijft voor de meesten erg rustig.

De groep van 12 man is niet helemaal evenredig verdeeld qua nationaliteiten en de vangst van vandaag doet de minderheid wel goed, want the Welsh halen twee vissen naar boven en onze Finse guides ook nog eens één. De Nederlanders laten zien echte dierenvrienden te zijn en gaan liever op weg naar de rendiersoep.

Pasi maakt de theelepelsNa een uurtje vertrekken we van het ijs. Achteraf zou blijken dat dit het enige moment van de week geweest is, waarop iedereen het echt koud had. Het stilstaan op de open ijsvlakte, met een windje die de gevoelstemperatuur deed dalen tot ruim onder de -20 °C, was dus niet zo hartverwarmend. Maar beslist een leuke ervaring. Toch zijn we blij dat we na een kwartiertje de deur open trekken van een kota, de houten Finse wigwam, waarin het vuurtje al is aangemaakt door de vooruitgesnelde Pasi. De vlammen van een meter hoog zorgen er voor dat iedereen snel de buitenste lagen gaat afpellen. De stralingswarmte zorgt voor het goed drogen van alle shawls, mutsen en handschoenen. Bij het haardvuur, gezeten op een rendiervacht, krijgen we heerlijk te eten en drinken. Vooral met de goed gevulde rendiersoep en het overheerlijke brood weet iedereen wel raad.

De laatste etappe gaat door een wat dichter bos met overal waar je kijkt een ongerept pak sneeuw. Slechts enkele sporen van een haas, sneeuwhoen en eekhoorn verraden dat hier meer moet zijn dan bomen en sneeuw. We schuiven door de sneeuw langzaam maar zeker een helling op, om uiteindelijk kort voor het eindpunt een fraaie afdaling te moeten maken. Iedereen gaat zijn of haar eigen weg naar beneden en dat gaat niet zonder vallen en opstaan, laat staan geluidloos. Voor een enkeling was het een openbaring toen verteld werd dat het verstandig is om bij het opstaan de ski’s ofwel links, ofwel rechts van de boom vlak voor je neer te zetten en niet aan beide zijden van de boom een ski. Als iedereen heelhuids beneden is, vertelt Pasi dat de laatste keer dat deze helling er zo uit zag als ze er nu uit ziet, tijdens de Fins-Russische oorlog van 1939 moet zijn geweest.

Terug in het rendierpark is iedereen moe maar voldaan. De sauna in het huisje is een zeer aangenaam vooruitzicht. We worden voor vertrek eerst nog geïnformeerd over het programma van morgen: de rendiertocht. Er wordt nog wel een advies meegegeven en dat was: “trek alle kleren aan uit je koffer, want het wordt koud … “.

< Dag 1 omhoog Dag 3 >