Dag 1 ·  Dag 2 ·  Dag 3 ·  Dag 4 ·  Dag 5 ·  Dag 6 ·  Dag 7 ·  Dag 8 

De rendiersafari 

Tracks Foto's Film

Volgens de voorspellingen zou in de afgelopen nacht de grootste kans op het noorderlicht zijn voor deze week, maar helaas gooien in ieder geval mist en een dik wolkenpak roet in het eten. De kans was sowieso niet zo groot, een score van 2 op een schaal van 0..9. Zie onze tips pagina voor informatie over de noorderlicht voorspellingen. Vandaag staat dus de rendiertocht op het programma.

HuisnummerAllereerst krijgen we op het rendierpark een introductie in het leven van de rendieren. Vooral het castratieprogramma deed mij in ieder geval wel even denken aan de Nederlandse biggetjes discussie. En het oormerken zou in Nederland ook menig stof doen opwaaien. In de oren van een kalf worden kenmerken aangebracht, hetgeen wil zeggen dat deze gekopieerd worden van de moeder. Zo blijven de kuddes en daarmee de eigenaar uitstekend herkenbaar. Het linker en rechteroor worden met het consequent aanwezige mes voorzien van inkepingen aan zij-, boven en/of onderkant. Dit wordt symbolisch weergegeven in een figuur, dat je bijvoorbeeld terug ziet in ons huisnummer. Trek in het midden een denkbeeldige lijn van boven naar beneden en dan zie je de merktekens van het linker- en rechteroor. Op die manier zijn er ca. 10.000 verschillende 'woorden', oftewel oormerken, te maken. Alle huisnummers hebben overigens hetzelfde kenmerk viel mij op, dus ze representeren hier in ieder geval geen nummer. Dan zouden ze wel eens allemaal van dezelfde eigenaar kunnen zijn ... En dat klopt ook, want dit is het rendieroormerk van de eigenaar van Sallatunturin Tuvat.

Demo rendier inspannenNa de presentatie kleden we ons zeer goed aan en wandelen via de husky's naar de rendieren. De verleiding is voor ons allen heel erg groot om hier lang te blijven hangen om de smekende honden te knuffelen en op foto vast te leggen. We slepen ons toch maar voort, om te zien hoe we het rendier moeten inspannen. Dat dit niet altijd van een leien dakje gaat blijkt wel als het rendier waarmee Pasi dit demonstreert na de laatste riem te hebben vastgemaakt op hol slaat met zijn slede achter hem aan. We maken ons allemaal uit de voeten achter het hek of in de schuur en wachten tot deze jongeman is uitgeraasd.

Direct na vertrek blijkt al dat deze beesten een behoorlijk tempo aan kunnen. We gaan slechts enkele keren in galop, maar dan gaat het ook wel erg lekker. Tijdens het lopen scheppen de rendieren regelmatig een hap sneeuw naar binnen om zo het nodig vocht te bemachtigen. Na een uurtje glijden komen we aan bij een deel van het rendierpark waar zich de kalfjes van vorig voorjaar met hun moeders bevinden. Ze weten natuurlijk al precies wat we komen doen en kijken dan ook enthousiast uit naar het zachte mos dat wij voor ze hebben. Het is ook mooi om te zien dat tijdens het eten de jongen continue vlakbij hun moeder blijven. Er lopen ook een paar erg mooie rendierkleedjes bij deze groep. Hun vacht is dik en mooi getekend, dit in tegenstelling tot hun zomerse uiterlijk. In de zomer zijn ze het meeste haar kwijt en eigenlijk een beetje lelijk om te zien. De omgeving van het parkje is ook prachtig, mede doordat alle bomen bedekt zijn met een dun laagje sneeuw.

Voeren rendieren

Als we verder trekken, houden we na een tijdje halt bij een kota, de Saami tent met het uiterlijk van een wigwam, voor de lunchpauze. In het midden van de kota is weer een heerlijk kampvuur aangelegd. Rondom worden onze rendierkleden uit de slede neergelegd om op te zitten. Bij het aanmaken van het vuur komt geen aanmaakblokje of krant kijken, maar er wordt een stuk hout gepakt en met het mes worden hier dunnen reepjes bijna tot op het einde afgesneden. Door ze net vast te laten zitten, krult het hout om en met een stuk of 10 reepjes, ontstaat er een waaier van dun hout dat snel is aan te steken.

Binnen no-time heeft Pasi een heerlijke maaltijd bereid. Onderwijl krijgen wij van Arska een mes en een blok hout uitgereikt. Maakte gisteren Pasi voor ons nog een theelepel, nu mogen we zelf aan het werk. De resultaten zijn zeer divers: van formaat pollepel tot theelepel. Een niet met name te noemen 'survivor' heeft na een kwartier snijden een blokje hout dat iets kleiner is dan voorheen, maar qua vorm nog identiek aan het oorspronkelijke stuk hout. De open haard is dichtbij, dus er gaat nog wat extra hout op het vuur. Greg en Beth vertellen ons dat het in Wales traditie is, dat als een man 'a spoon' aan een vrouw geeft, hij haar eigenlijk ten huwelijk vraagt. Dat willen wij dan graag wel eens zien … Helaas is het daarvoor nog te vroeg.

Van achter kijk je een rendier ...Na de lunch mogen we de spieren weer even los maken door middels de Lapse lasso een rendier te vangen. Dit rendier is erg ver in de sneeuw gezakt, aangezien alleen nog een stuk gewei zichtbaar is. De meesten gaat het prima af. De stagiaire Laura wordt ook verrast door de lasso en kan dus in principe nu ook geoormerkt worden. We zien daar toch maar van af. Het rendier van René heeft tijdens de ochtend zijn naam weinig eer aan gedaan: Masa. Denkend aan formule 1 coureur Philippe Masa, zou je een hoge gemiddelde snelheid verwachten, maar dat blijkt niet het geval. Na de lunch zijn wij van rendier gewisseld en toen bleek er wat meer balans te zijn. Pasi vertelde bij de introductie dat er geen slome rendieren zijn, maar alleen slome 'bestuurders'. Ach, hij kan niet overal gelijk in hebben.

De tocht gaat soepel verder richting het rendierpark. De rendieren worden daar vrij gelaten in de 'weide' en krijgen een welverdiende maaltijd. Aan deze hele mooie, comfortabele en zeer relaxte tocht is dus een eind gekomen. De temperatuur lag de hele dag rond de -10 °C, wat voor deze tocht een prima temperatuur is. Ondanks de zware bewolking is het ons vandaag 100% duidelijk geworden: dit is het winterwonderland. We kunnen ons best doen dit te beschrijven, maar dat lukt toch niet. De foto's spreken het meest voor zich, maar beter is het om dit gevoel zelf ooit te ervaren. Een absolute aanrader.

RendierrijbewijsIn het restaurant blijkt iedereen geslaagd en mag dus ook iedereen zijn poronajokortti (rendier rijbewijs) in ontvangst nemen, samen met een leuk aandenken: 2 cm rendier gewei aan een lederen kettting. Dit aandenken staat symbool voor een dag uit het leven van een rendier, want een gewei groeit met een snelheid van 2 cm per dag. Het biedt tevens bescherming tegen de muggen (maar volgens Pasi werkt dat alleen in de winter). Een vereiste is wel dat je je eigen naam kunt opschrijven en de naam van het rendier nog weet. Als je de laatste vergeten bent, adviseert Pasi: "go back to the rendeer and ask him his name". Tijdens de warme chocolademelk met een scheutje strohrum vragen we Pasi het nodige over het jagen. Hij vertelt dat hij 60 dagen per jaar jaagt en ieder jaar 4 à 5 elanden schiet. Een volwassen eland van zo'n 400 tot 500 kilo levert ongeveer 230 kilo bruikbaar vlees op. We vertellen hem dat wij afgelopen zomer in Zweden nog gezocht hebben naar een gewei bij verschillende lopis (de Zweedse variant op een garageverkoop), maar dat deze zeer moeilijk te vinden zijn. De jagers behouden ze namelijk zelf als trofee. Pasi vertelt dat hij thuis nog wel een gewei heeft liggen en als we interesse hebben neemt hij hem mee. Uiteraard hebben wij dat. Wordt vervolgd.

Nacht 1Nacht 2Nacht 3

 

 

 

 

 

 

's Avonds gaat René nog even op pad met camera en statief, want die is immers niet voor niets meegesjouwd. Ook nu is er weer een dicht wolkendek, maar door de verlichting van de ski-pistes een eindje verder, ontstaat er op de foto's toch een bijzonder effect. Deze eerste ervaringen met nachtfotografie smaken wel naar meer experimenteren.

< Dag 2 omhoog Dag 4 >