Dag 1 ·  Dag 2 ·  Dag 3 ·  Dag 4 ·  Dag 5 ·  Dag 6 ·  Dag 7 ·  Dag 8 

De sneeuwschoenwandeling 

Tracks Foto's Film

De sneeuwschoenenDe vierde dag… dat is dus alweer het begin van de 2e helft van deze winterwonderlandweek. Voor vandaag staat een naar verwachting pittige wandeling voor de boeg, dus zorgen we voor een goed ontbijt. We stappen met onze www groep weer in de bus en worden dan geconfronteerd met twee verstekelingen. De chauffeur heeft dat na telling ook door en vraagt wie er niet tot de www'ers behoort, want die zitten dan verkeerd. Ondanks dat er 10 mensen zijn die de twee Hollandse toeristen er op wijzen dat ze verkeerd zitten, zwijgen ze als het graf en verroeren geen vin. Ze moeten ook naar het rendierpark en dus blijven ze zitten. De chauffeur schudt zijn hoofd maar een keer en maakt zich er verder maar niet druk om. Bij de ingang van het park, 400 meter voor het gebouw, stopt de bus even om René uit te laten stappen, omdat hij graag een paar foto’s wil maken van de entree. Als hij is uitgestapt, wijst Annelies de twee gasten erop dat dit het rendierpark is en dat was toch ook hun bestemming? Nou, dat is niet aan dovemansoren gericht en dus springen ze bijna uit de bus. Niet wetende dat de bus gewoon doorrijdt tot de voordeur en nu alleen even halt hield op speciaal verzoek. Bij ons zat de sfeer er al meteen wel weer goed in.

De feestvreugde wordt nog vergroot als Greg meldt dat hij 'the spoon' aan zijn vrouw heeft gegeven en trots showt Beth haar verlovingsring. We horen nog wel wanneer we verwacht worden in Wales! De sneeuwschoenen worden omgebonden en de tocht begint, terwijl het behoorlijk begint te sneeuwen. Het lopen gaat verrassend soepel, maar tot een ieders spijt glijdt Beth na een paar honder meter uit en komt zodanig verkeerd terecht dat haar arm uit de kom schiet. Ze heeft hier kennelijk wel vaker last van, want ze weet precies wat ze moet doen om hem weer terug te laten schieten. Er wordt wel besloten om niet verder te gaan, dus nemen we helaas voor vandaag al afscheid van onze Engelse vrienden. Jan overhandigt hen nog twee grote hartvormige lollies, als cadeau voor hun verloving. "When your tongs are tired from wrestling, you can relax them with this lolly" is het begeleidende commentaar.

De sneeuwschoenwandeling

Als de spullen uit de rugzak van Greg worden verdeeld onder de rest van de groep, vertelt Pasi ons hoe het komt dat er hier een stuk van het meer niet bevroren is. Het water is afkomstig uit een bron en doordat het continue in beweging is, kan het niet bevriezen. "That's also why we use this water in our cars, so it won't get frozen in wintertimes". Aha, da's slim denken de toeristen. En eerlijk is eerlijk, bij mij valt ook pas het kwartje als ik de grijns van Pasi zie. Ik voel me even een erg domme Hollander in het hoge noorden.

Nice haircutDe tocht gaat bergop en dat merken we goed. Deze rackets bieden de mogelijkheid om door hele diepe sneeuw te sjouwen en dat doen we dus ook. Tijdens de tocht neemt Pasi een tussensprintje om wat tijd te vinden om wat aan z'n haar te doen. Hij heeft dan eindelijk gekregen wat hij al zo lang wenst: een weelderige haardos. Helaas is deze slechts van korte duur, want het boommos zal spoedig weer uitvallen.

We zijn dan aanbeland bij de eerste stopplaats. Hier is een prachtige verzameling ijspegels te zien, die iedere dag verder groeit. Doordat er een stuk rots oversteekt en er zich een moeras boven bevindt dat continue lekt, ontstaat dit prachtige natuurlijke kunstwerk. De liefhebbers kunnen in de ijsgrot klimmen. Hier is het boven, onder, links en rechts ijs, waardoor het bijzonder lastig is om jezelf in balans te houden. Lekkend moerasEen half uurtje later hebben we uitzicht over een schitterend landschap. Pasi wijst in de richting van Rusland, dat door de bewolking helaas niet zichtbaar is. Hij vertelt dat het daarom ook niet mogelijk is om de voormalige grootste berg van de Salla regio te zien. Deze grootste van drie naast elkaar gelegen bergen was oorspronkelijk in Finse handen. Na de onafhankelijkheid van Finland in 1917, tot de Winteroorlog was de gemeente Salla ca. tweemaal zo groot als de huidige gemeente. In 1937 was (Oud) Salla met de Rohmoiva tunturi het grootste wintersportcentrum van Fins-Lapland. Tijdens die Winteroorlog vluchtten veel bewoners uit Oud-Salla. Aan het eind van deze harde strijd, die 100 dagen duurde, wisten de Finnen deze regio terug te winnen en keerden de bewoners weer terug. Een op zich al gedenk-waardige gebeurtenis, aangezien de Russische troepenmacht vele malen groter was dan die van de zeer gemotiveerde Finnen. Aan het einde van de tweede wereldoorlog kwam er echter een eind aan dit bezit en werd Finland gedwongen o.a. Oud Salla (maar ook Petsamo in het noorden en meer naar het zuiden een groot gedeelte van Karelië) af te staan aan Rusland. Voor een ieder die (veel) meer over deze gebeurtenissen wil weten, kijk dan eens bij 'de Finse successen' op Go2war2.nl waar een uitgebreid verhaal staat geschreven over de Fins-Russische Winteroorlog 1939-1940. Op deze kaart, zijn de gebieden te zien die Finland heeft moeten afstaan. Naast de nog steeds Finse berg Sallatunturi (officiële naam Pieni Pyhätunturi) ligt ons verblijf en op deze berg zijn tegenwoordig 15 skipistes aangelegd.

Pasi zoekt op de GPS van René de plek voor de lunch. Die plek wordt gemarkeerd en de GPS wijst de weg. Pasi kan de kompas in zijn tas laten zitten en stuurt René letterlijk het bos in om de anderhalve kilometer verderop liggende lunchplek te vinden. Een rechte lijn is de kortste afstand tussen punt A en de lunch dus: go. Het gaat een beetje glooiend en de sneeuw wordt dikker en dikker. Er zijn geen paden en dus is het aardig werken door die 80 cm dikke laag. Ongeveer halverwege blijkt de conditie van René niet meer die van een man van bijna 35 te zijn en die neemt de kop maar weer over. Het is echt een verschil tussen dag en nacht, wanneer je het pad moet maken of een pad volgt van iemand voor je. Pasi heeft er ogenschijnlijk geen enkele moeite mee, maar ja, hij doet dit misschien wel een paar keer per week en dat al vele winters achter elkaar. Voor René ligt het gemiddelde nu op 1 keer in de bijna 42 jaar…

Een van de vele KerstkaartenOnderweg zien we wat verse sporen en plots schiet er een hoen weg als wij naderen. Pasi vertelt ons dat deze vogels slapen onder de sneeuw. Als Jan een pas dichterbij doet en zijn stok in de sneeuw plaatst, schiet er een tweede hoen naar boven en vliegt meteen weg. Deze was dus bijna gespietst voor de lunch. Er was ook duidelijk te zien dat zijn spoor een meter voor de plek waar hij zich schuil hield stopte. Deze vogels maken dus een gang onder de sneeuw, waarin ze verblijven. Er leven in de wintertijd ongeveer 30 vogelsoorten in Finland, terwijl dat er in de zomer zo’n 100 zijn. De 70 missende soorten, zijn allemaal vakantie aan het vieren in Zuid-Europa of Afrika.

De groep is verder opvallend stil tijdens de klim en over kou wordt al helemaal niet gesproken. Het luie zweet komt echt los vandaag. Tijdens de breaks geeft Pasi een aantal navigatie tips, voor het geval de batterijen van de GPS leeg mochten raken. Aan de mosgroei op de bomen, de plaatsing van en begroeiing op mierenhopen en de groei van de naalden aan dennen en sparren kunnen je allemaal achterhalen waar zich het noorden en het zuiden bevindt. Aangekomen bij de openlucht lunchplaats, blijkt Pasi er met zijn markering op de GPS slechts 4 meters naast te zitten. "That GPS is not so good" is hiervoor het excuus. Toch indrukwekkend, om op een kaart waar alleen hoogtelijnen in de nabije omgeving als referentie dienen zo nauwkeurig een plek aan te kunnen wijzen. Later zal nog blijken dat hij ook van de hoogtes in deze omgeving goed op de hoogte (sorry voor de woordspeling) is, want als hij inschat dat de lunchplaats op zo’n 370mtr hoogte moet liggen, geeft de GPS exact 370 mtr aan. In samenwerking met Jan wordt in no-time een groot vuur aangelegd. De ketels worden gevuld met sneeuw (waarbij je op moet p(l)assen voor de gele sneeuw) en boven het vuur gehangen aan een diep bevroren stok. De spiesen voor de worsten ('better than Hema worst') worden geprepareerd en Pasi plaatst de hamburgers in een rooster voor het vuur. Ondertussen maakt hij de broodjes met kaas en salami klaar, waarmee de enige echte Lap Donalds burgers bijna gereed zijn. Alles bij elkaar is ook dit weer een grandioze lunch, middenin de volledig witte natuur. Dit moet haast wel de plek zijn waar de Kerstkaarten worden gemaakt, want waar je ook kijkt, het zijn allemaal kerstkaart taferelen.

Na de lunch wordt het al donkerder, het is dan al (pas?) 15:00. We nemen nu de korte route via de stijle kant van deze berg richting rendierpark. KuksaDit geeft de tocht nog een bijzonder slot, want via sprongen en reuzenstappen in de overal zachte sneeuw rolt, glijdt en springt iedereen naar beneden. Onderweg wijst Pasi ons nog op een berk, waaraan een grote bult (Burl in het Engels) groeit. Deze bulten worden gebruikt voor het maken van kuksa's. Een kuksa is de handgemaakte beker die je bij iedere Sami naast de messen aan de riem ziet bungelen. Deze bekers zijn zodanig vervaardigd en geprepareerd dat ze bij juist gebruik een levenlang mee gaan. Kokend hete koffie, thee, koude dranken of alcoholische dranken overal worden ze voor gebruikt. Dit hout is veel sterker dan dat van de stam en een heel stuk kostbaarder. Ook voor kunst en exclusieve meubels wordt dit hout gebruikt. Doordat de echte gemaakt worden van dit kostbare hout, zijn ze ook vrij prijzig (rond de €40). In de lokale supermarkten kun je ze ook vinden voor €5, maar die zijn van ander hout (bijvoorbeeld de stam) gemaakt en daardoor zacht en maar kort bruikbaar.

< Dag 3 omhoog Dag 5 >