Dag 1 ·  Dag 2 ·  Dag 3 ·  Dag 4 ·  Dag 5 ·  Dag 6 ·  Dag 7 ·  Dag 8 

De huskysafari 

Tracks Foto's Film

De husky's wachten geduldigDe dag waarnaar het meeste is uitgekeken is aangebroken, want de huskysafari staat op het programma. Pasi schiet ons nog even aan en vertelt dat hij het elandgewei heeft meegenomen. Hij wist dat wij die in Zweden hadden gezocht, maar niet gevonden. Het gewei dat hij ons vervolgens laat zien is schitterend. Groot, symmetrisch en in uitstekende staat. We beseffen dat dit een mooie kans is en besluiten dan ook maar om toe te happen. Hoe dit in het vliegtuig moet gaan, zien we wel op de dag van vertrek zelf. Pasi stookt morgen een vuur op met een grote ketel water om het gewei in te koken. Daarmee wordt de schedel (die er dus ook nog aan zit) schoon gemaakt van het bloed en zal hij houdbaar blijven. Het gewei is van een ongeveer 5 jaar oude eland, die op 27 september 2008 door Pasi is geschoten. Zijn diepvries ligt vol met de ongeveer 250 kg vlees die deze eland heeft opgeleverd.

Onze vriendenWe kleden ons vervolgens weer warm aan en krijgen instructies over het aanlijnen van de honden. Ondanks dat guide Annina zegt dat Kuutti met zijn 8 mnd een lastige is om het tuig bij om te doen, gaat het prima. De eerste tongzoen van een husky is echter wel meteen een feit. Lastig wil namelijk zeggen: overenthousiast en zeer beweeglijk. We krijgen vervolgens instructies over het rijden zelf, terwijl de guides Mikko en Ismo de honden aan de 5 sleden bevestigen. Zodra ze hiermee starten, barst er een oorverdovend en onophoudelijk geblaf, gejank en bijna zelfs gegil los. De honden zijn ongelooflijk enthousiast en springen en huilen net zolang tot er gestart wordt. Inge vleit neer in haar zetel, met daaroverheen de video- en fotoapparatuur. René staat op de rem en als het startsein gegeven wordt, is het slechts kort loslaten van de rem voldoende om de slee naar voren te laten schieten. De honden Mesi, Pösö (lead dogs, de leiders), Viksu, Kuutti (swing dogs, de middelste), Lilli en Jere (wheel-dogs, de achterste) zijn meteen stil en we zoeven van het terrein af. Indrukwekkend.

Tijdens de tocht rijdt een snowscooter voorop, maar die houdt een dermate grote afstand dat je die bijna niet hoort. De stilte wordt slechts verstoord door gehijg van de honden en het glijden van de slede over de sneeuw. Vooral in de eerste kilometer moet iedere hond even zijn ontlasting kwijt. Het is dan zaak om af te remmen, zodat dit even rustig kan gebeuren. Lilli was echter een kunstenares, want ze rende op haar voorpoten, terwijl haar achterpoten langs haar zijde omhoog getrokken werden en er ondertussen een partijtje naar buiten werd geperst, met een bijzonder rijk aroma, zullen we maar zeggen.

Mesi, Poso, Viksu, Kuutti, Lilli, Jerre

Er wordt af en toe gestopt om te checken of alle groepen nog aansluiten. Als het lang stil blijft, of juist niet: als de honden beginnen te blaffen en janken terwijl de slede nog niet in beeld is, dan is er wat mis. Met de snowscooter komt dan de hulp snel uit het bos tevoorschijn. Door het verplaatsen van je gewicht en het trekken aan de slede, kun je de bochten goed nemen en ook corrigeren om op de rechte paden te blijven. HuskyAls wij wisselen van chauffeur, blijkt dat dit gewicht een vrij grote rol speelt. Voor Inge is het veel lastiger om te corrigeren, omdat ze zelf minder gewicht op de slee kan drukken, maar ook omdat de slede met René in de kuip beduidend zwaarder is. Na twee keer in de berm (gelukkig zonder bomen) te zijn beland, besluiten we maar weer te wisselen. De bordjes ‘zachte berm’ zouden hier niet misstaan, want als je om gaat met de slede, verdwijn je zelf ook voor de helft in het zachte sneeuwtapijt. Het vervelende is dan dat je niet op kunt staan, omdat de slede bij het vrij komen uit de sneeuw en het dan niet direct kunnen remmen, door de honden direct wordt voort getrokken en dan zonder stuurman. En dan is er toch een issue ...

HuskyBij iedere stop duiken de meeste honden in de zachte sneeuw om af te koelen en een paar happen te nemen. Sommige rollen in de sneeuw, anderen beginnen vrijwel meteen weer te janken omdat ze gewoon verder willen. Doordat onze slede wat sneller gaat dan die voor ons, wachten we steeds wat langer bij het vertrek om zodoende wat meer ruimte te houden. De honden houden op zo’n moment een onophoudelijke druk op de slede, waardoor je zelf met al je gewicht de rem in de sneeuw moet blijven drukken. Waar die beesten die enorme kracht toch vandaan halen is een raadsel. Het totale gewicht van ons en slede zal minstens 250 kg zijn, daar komt de kracht van de rem nog bij. Zodra je maar iets los laat en ‘OK’ roept, neemt de kracht van de 24 pootjes nog meer toe en schiet je naar voren. HuskyDe stilte neemt je vervolgens weer volledig in de ban.

Na een stevige klim, waarbij je zelf ook behoorlijk aan het zweten komt, worden de sledes aan een boom gebonden en gaan de honden afkoelen en bijkomen in de sneeuw. Dit is het moment waarop de mooiste foto’s gemaakt kunnen worden. Ze liggen relatief stil en het daglicht is prima. Uiteraard wordt hier dan ook gretig gebruik van gemaakt.
De lunch verdient zo langzamerhand wel een Michelin ster. Een kampvuur, een grote pan, water, een pakje boter, twee potten met koksroom (of iets wat er op lijkt), stukken aardappel, wat groente en heel veel grote stukken zalm en je hebt weer een lunch waar je je vingers bijna bij op eet. Bij de soep wordt Beth getrakteerd op een paar Finse en Hollandse verjaardagsliedjes en krijgt ze van Mikko een ter plekke gemaakte vogel. Hij is nog wat aan het oefenen, vandaar dat deze vogel het nog zonder vleugels moet doen. Een houten bloem maakt dat echter weer goed. Het toetje voor vandaag is weer een heerlijke kop blackpot coffee, ook dit keer weer verrijkt met een dopje van Jan’s Strohrum.

Annina kletst tijdens de lunch vrolijk door en vertelt honderduit over de honden. De huskyfarm  heeft maar liefst 64 honden, wij zijn vandaag met 30 van hen op stap. De jonge honden worden al vanaf 6 tot 8 maanden getraind om te rennen. De oudste uit onze groep is 11 jaar en rent al sinds zijn 7e maand. En nog steeds iedere dag enorm enthousiast.

Viksu en KuuttiDe laatste etappe gaat over het moeras, terug richting rendierpark. Als we de tuigjes van de honden afdoen, zijn ze heerlijk rustig. Moe maar voldaan. Toch komt daar ineens verandering in als er een rendier in de bus stapt. In de bus stapt? HuskyrijbewijsJa, een van de beheerders begeleidt een wit rendier achterin een Toyota busje. Hup, niet zeuren, door de schuifdeur naar binnen. Als we onze verbazing te boven zijn, komt de man weer aangelopen, maar nu met twee rendieren. En ja hoor, ook die verdwijnen achterin de bus. We weten eerlijk gezegd niet of dit een relatie heeft met de door enkele van ons bestelde rendierhuiden in de souvenirsshop…. De rendieren worden soms langs de honden geleid, om ze te laten wennen aan deze lawaaimakers. Dat werkt goed voor de rendieren. Andersom blijkt het echter niet te werken. De honden blijven hun leven lang fel reageren op ieder rendier dat passeert. Als we naar binnen gaan, krijgen we na het vermelden van de zes namen van onze honden het enige echte 1-jaar-geldige Huskyajokortti uitgereikt. De temperatuur was vandaag -4 °C en dat was voor deze tocht een hele goede temperatuur.

< Dag 4 omhoog Dag 6 >