Dag 1 ·  Dag 2 ·  Dag 3 ·  Dag 4 ·  Dag 5 ·  Dag 6 ·  Dag 7 ·  Dag 8 

Zicht op Rusland en afsluitende avond 

Tracks Foto's Film

Verticale regenboogNa de warming up van gisteren, begint vandaag het echte werk. We trekken er op de sneeuwscooter op uit richting de Russische grens, om met eigen ogen te zien welke bergen tegenwoordig niet meer aan Salla toebehoren. Hierover schreef ik al het nodige op dag 4. Voor deze tocht heeft vrijwel iedereen de beschikking over een eigen scooter. De temperatuur is beduidend lager dan de afgelopen dagen. Tevens klaart het mooi op en is de blauwe lucht na 6 dagen weer zichtbaar. De tocht begint met behoorlijk veel gehobbel, dus de snelheid ligt laag. Dit verandert na verloop van tijd als we wat meer gaan klimmen. Bij de eerste stop is het weer echt genieten geblazen. De zon trakteert ons op een mooi uitzicht. In de verte ligt het grote meer waarover we straks richting Rusland trekken. In het zuiden staat de zon laag aan de hemel en links en rechts van de zon zien we delen van een regenboog. Wat erg bijzonder is (voor ons leken natuurlijk), is dat dit eigenlijk helemaal niet de naam regenboog verdient, want het kleurenspel staat loodrecht op de aarde in plaats van gebogen. Of ze ergens ooit bij elkaar zouden zijn gekomen als ze veel hoger hadden doorgelopen, vragen wij ons af. Dit roept om google.nl, maar dat zien we wel weer een keer als we thuis zijn. We krijgen van de guide te horen dat we ook op het meer in elkaars spoor moeten blijven, omdat er zich ook onbetrouwbare stukken in het meer bevinden. Op het meer barst het geweld even echt los: het gas gaat open. Volgens de teller van de sneeuwscooter loopt de snelheid op tot 95 km/h. Op de GPS blijkt later dat de maximum snelheid 80 is geweest. De GPS rekent echter met gemiddelde snelheden tussen twee meetmomenten, dus zal de waarheid in het midden liggen van deze twee snelheden. Het meer is uiteraard vrijwel glad, maar toch zijn er af en toe een paar vervelende hobbels, waardoor René het gas niet nog verder open durft te trekken. Pakweg 90 is overigens een lekker vaartje hoor, dus is het helemaal prima zo.

Hoge snelheid op het meer

We parkeren bij het waarschuwingsbord dat zich op de punt van een eiland bevindt. Eigenlijk besef je je dat pas echt als je het op de kaart terug ziet, want bij een eiland hoor immers water en dat is in de verste verte niet te zien. Onze guide wijst op de wachttorens die richting het oosten boven de bosrand uitsteken. Op de vraag of deze torens bemand zijn, vertelt hij dat er altijd twee personen aanwezig zijn die draaien tezamen een shift van 12 uur op en 12 uur af. Wat ze in die 12 uur doen is opmerkelijk: kijken door een verrekijker richting Rusland. De grens met RuslandNiets meer en beslist ook niets minder. Terwijl de één dat doet, rust of slaapt de ander. Wat minder werkdruk zou mij persoonlijk niet verkeerd uit komen, maar er zijn grenzen (zoals deze tussen Rusland en Finland bijvoorbeeld). Op de al eerder genoemde site (zie dag 2 en 4) over de Fins-Russische Winteroorlog 1939-1940 staat onder andere te lezen dat de nieuwe grens, die dicht langs voor Finland uiterst belangrijke industriegebieden en bevolkingscentra liep,  langer en veel moeilijker te verdedigen was dan de oude. Het was hierdoor niet langer mogelijk tijd te winnen voor een mobilisatie door terrein prijs te geven in de grensgebieden. Eenzaam boompjeIn de toekomst zou het Finse leger direct aan de grens moeten staan en kunnen strijden. Of dit de reden is dat er nog steeds actieve bewaking plaats vindt weet ik niet, maar het zou mij niet verbazen.
Tijdens het maken van de foto's blijkt ook wel hoe laag de zon midden op de dag staat. Het eenzame boompje meet pakweg 30 cm, maar heeft een zeer volwassen lange schaduw. Als er vanaf een afstandje foto's van de groep worden gemaakt, ligt René plat op het ijs. Ondanks deze opoffering, blijft op de voorgrond steeds een forse schaduw zichtbaar. Altijd schaduw

We snellen na de fotosessies door naar de open lunchplaats. Ook vandaag komen we weer prima aan onze trekken. Het zonnetje maakt het beeld weer wat anders dan de afgelopen dagen. De tweede helft van de tocht gaat eerst over een moeilijker terrein met veel bomen dicht langs de route. Er even bij blijven met het koppie dus. Vervolgens voeren we op een aantal lange rechte paden de snelheid nog even lekker op. Langs deze paden zijn veel verse sporen te zien van een eland en rendieren. Helaas zien we deze zelf niet. Bij de laatste klim worden we getrakteerd op een schitterende zonsondergang. Als de zon achter een heuveltop verdwijnt, kleuren de lucht en de omgeving oranje en blauw en op deze hoogte zijn de bomen vrijwel volledig wit. Een schitterend mooi beeld. We rijden echter net te lang door om hier mooie foto’s van te maken, hetgeen we eigenlijk wel erg jammer vinden. De laatste kilometers gaan weer via de bekende hobbelpaden. Inge heeft zich inmiddels achterop genesteld en moet zich behoorlijk schrap zetten om ondanks de aangepaste snelheid niet van de scooter te worden gestuiterd. Ook deze dag was schitterend en is, zeker voor de liefhebbers van gemotoriseerd verkeer, een absolute aanrader.

De jager met zijn trofeeNa de tocht verzamelen we de berg met kleding die we van de organisatie geleend hebben. Van de laarzen, handschoenen en de overall hebben we deze week dankbaar gebruik gemaakt. Pasi neemt alles in ontvangst en overhandigt ons het keurig ingepakte gewei. Natuurlijk willen wij nog een plaatje van de jager met het gewei, dus mag Pasi nog even poseren voor de beer van restaurant Kiela.

KeloravintolaMet onze www groep hebben we afgesproken de week af te sluiten met een etentje in restaurant Keloravintola. Het is opmerkelijk dat er die avond pas voor het eerst iets over het werk van een ieder wordt verteld. Zeker als blijkt dat er vier zijn die tot dezelfde beroepsgroep behoren. Na het eten volgen er nog twee toetjes: keezen en sleetje rijden. Het keezen is een combinatie van een bord- en kaartspel, uit West-Friesland. Op een op mens-erger-je-niet lijkend bord, moet je samen met een maat je pionnen naar de thuishaven brengen. En inderdaad het is leuk! Ook in Zwitserland kennen ze dit spel, maar dan onder de naam Dogspiel en met een anders ogend -maar qua opzet gelijk- bord.

Als de winnaars klaar zijn met hun rondedans volgt alleen nog de finale en dat is per slee richting bungalows. Alleen Beth krijgt om medische redenen dispensatie, de rest moet er aan geloven. Iedereen snelt naar beneden en alle botten blijven gelukkig heel.

Het www team
Boven v.l.n.r. : Jan I, Wilma, Annie, Jan II, Beth
Onder v.l.n.r. : Inge, Mies, Greg, Annelies, René

< Dag 6 omhoog Dag 8 >