Ransäter ·  Husky's ·  Elanden ·  Sillebotten ·  Geocaching ·  Eiland ·  Overige 

De Husky's

Thuis hadden wij ons al voorgenomen de huskyfarm van Wolfgang te bezoeken. Wolfgang is een ervaren wildernisgids en hondensleeberijder en spreekt vloeiend Zweeds, Duits en Engels. En Nederlands wordt ook wel verstaan, hetgeen voor de meiden ook wel praktisch is. Samen met zijn vrouw Simone hebben ze 16 Husky's op hun traditionele bosboerderij, een vroegere kaasmakerij en tegenwoordig dus een Huskyfarm.

Als we aankomen is het al een drukte van jewelste. De honden zitten -nou ja, zonder uitzondering springen en lopen- in twee rijen van 4 hokken en Wolfgang is nog bezig met de verzorgingsronde. Hij vraagt ons om een beetje op afstand te blijven, want bezoek wil zeggen: actie! En dat is iets waar deze honden volledig voor leven.

Husky's in kennelNa zijn ronde haalt Wolfgang ons op en stelt ons voor aan alle honden. De jongste is nog maar 9 mnd oud, de oudste twee reeds 13 jaar en gepensioneerd. De huskyfarm is, al doet de naam misschien anders vermoeden, beslist geen fokkerij. De roedel is sinds hun vertrek uit Duitsland met 2 honden, gegroeid naar 16 honden en daar blijft het ook bij. De honden die er bij komen, blijven tot hun einde ook hier. Wat opvalt is het verschillende gedrag van de honden. De één springt onophoudelijk in zijn kooi heen en weer en rent bij iedere beweging van ons om zijn nachthok heen ver van ons vandaan en de ander zit weer rustig voor de deur te wachten. In ieder hok zit in principe een ervaren en een jongere hond, om zodoende de jonge garde op te laten voeden door de ervaren beesten. De husky is overigens één van de hondensoorten die het dichtst bij de wolf staat. Dat is naast het uiterlijk ook te zien aan de pootafdruk, die overeenkomt met die van de wolf.

husky in kennelWij mogen het hok betreden van twee enthousiaste honden. Dan valt meteen op hoe enorm knuffelig deze honden zijn. Ze springen om aandacht en willen je het liefst continue bespringen, volledig aflebberen en geaaid worden. Ook de touwtjes aan de jassen zijn zwaar favoriet. Na het nodige knuffelwerk en verhalen over de honden wordt het tijd voor vertrek. Wij mogen ons vast naar de uitgang van het terrein begeven, zodat Wolfgang de riemen kan pakken en de twee honden kan ophalen die vandaag de gelukkige zijn. Zodra we aanstalten maken en Wolfgang de riemen pakt barst 'de hel los'. Het is verbazingwekkend hoe wild enthousiast deze honden zijn als er alleen maar gedreigd wordt met een fijne wandeling.

Voor de meesten is het echter pech, want er gaan slechts twee dames mee. Dit kan ook niet anders omdat enerzijds de kinderen niet meteen met de honden mogen lopen. Dan zou het namelijk wel eens heel snel omgekeerd kunnen worden: een husky aan de wandel met de meiden in plaats van andersom. Ze moeten eerst even wat energie verbranden, dan is het de beurt aan hen. De andere reden is dat de honden in de zomer weer volledig tot rust moeten komen en eigenlijk bijna niet lopen. Hooguit twee keer per week een wandeling van ± 8 km. In de wintermaanden wordt er dus wel hard gewerkt en groeit de conditie ook enorm. Tegen het einde van de winter zijn tochten van 100 km met een slede mogelijk. In de zomer is het ook nog eens veels te warm voor lange tochten.

wandelen met huskysZodra de wandeling begint, merk je onmiddellijk de kracht van de honden. En de concentratie, want ze zijn meteen helemaal stil. Ze zetten zich bij iedere stap met veel kracht af tegen de ondergrond van losse stenen en trekken je daarmee gewoon vooruit. Een volwassene kan dit overigens wel goed onder controle houden, als je maar een beetje bij de les blijft. Tijdens de wandeling wordt ons wel verzocht goed op de paden te blijven letten. Er leven giftige slangen in Zweden, die een hond fataal kunnen zijn. Ieder jaar wordt er wel een keer of drie een hond gebeten en beleeft Wolfgang (en de hond uiteraard) zeer angstige momenten of het goed afloopt. Wij komen ze vandaag gelukkig niet tegen.

Husky met de lunchHalverwege verblijven we aan het einde van een doodlopend bospad aan de rand van een schitterend meer in een hutje. Wolfgang heeft koffie, limonade en broodjes meegenomen, dus wij komen -ook hierbij- prima aan ons trekken. De plek wordt door hem ook wel het einde van de wereld genoemd. Een groot meer, met niets dan stilte om je heen en als enige 'uitgang': dezelfde weg retour. Fantastisch. De honden blijven rustig liggen, althans, het eerste half uur. Dan wordt het toch wel weer tijd volgens de dames. Gelukkig zijn wij de baas en mogen ze nog even geduld hebben tot we terug wandelen.

Op de terugweg zijn de meiden aan de beurt om met de honden te lopen. Dat gaat prima, de kracht is al wat afgenomen en doordat Wolfgang de riem aan de achterkant ook nog onder controle houdt kan er ook weinig mis gaan. De honden maken af en toe gretig gebruik van het schone water in het meer, door er in te lopen en een paar lekkere slokken te Husky drinkendrinken. Ook hierbij is het wel oppassen geblazen, want hier moet je je echt schrap zetten om te voorkomen dat je zelf toch aan een niet voorgenomen duik begint.

Op enkele honderden meters vanaf de huskyfarm vraagt Wolfgang ons om even stil te zijn. Hij huilt vervolgens zelf als een wolf en het antwoord is luid en duidelijk: de honden op de farm gaan meteen wild tekeer. Hiermee zat deze wandeling er op. Een hele leuke ervaring, die ons enthousiasme voor de plannen van de aankomende winter behoorlijk heeft doen toenemen...