Ransäter ·  Husky's ·  Elanden ·  Sillebotten ·  Geocaching ·  Eiland ·  Overige 

Overige

Er zijn nu zeven pagina's gevuld met hoogtepunten van onze eerste Zweedse ervaringen. Als ik door de foto's blader die hier bij horen, besef ik mij dat je in twee weken tijd toch wel heel erg veel doet. Meer dan er nu op deze zeven pagina's staat in ieder geval, getuige de kleine selectie van foto's die hierbij gebruikt zijn uit het totale arsenaal van 494 stuks. En die 494 zijn inmiddels ontdaan van onscherpe, dubbele etc foto's. Wees gerust, ik heb ook zonder lens voor mijn ogen veel van het Zweedse land gezien. Op deze pagina volgt nog een verzameling van mooie plaatjes of (minder) leuke ervaringen die ergens in de twee weken hebben plaats gevonden.

29 juni 2008 - De brugwandeling

6 juli 2008 - De mooiste finale ooit! Zeggen ze...


De brugwandeling
Tijdens een wandeling bij de waterval van Brattfallet (N60 17.599 E13 28.208) werden we verrast door een obstakel waar zelfs Indiana Jones even over achter z'n oren zou krabben. WatervalletjeWe zijn de tocht begonnen bij de waterval, die zijn naam in deze tijd van het jaar niet echt eer aan doet. Op de foto is te zien dat er slechts een kleine stroom water naar beneden komt. Daar waar de stenen rood gekleurd zijn door het ijzerhoudende water, stroomt normaal gesproken de waterval met geweld naar beneden.

Muggen attackAlternatieve route
We besluiten de wandeling van ongeveer 6 km te nemen door het schitterende bos. Als we op een splitsing uit komen, besluiten we de route te volgen richting het uitzichtspunt. We realiseerden ons niet dat dit een uitstapje was van de oorspronkelijke route, waarvoor je dus even heen en weer terug had moeten lopen, dus vanaf het uitzichtspunt werd het een zelf geïmproviseerde route. Eigenlijk kun je daar amper van spreken, want met de GPS in de hand en tracking aan, is het een fluitje van een cent om je eigen route te bepalen. Als we vanaf het uitzichtspunt over een soort heuvelkam (voor bergkam is het toch echt weer wat te laag) lopen, worden we aangevallen door een grote hoeveelheid muggen. Dit is eigenlijk de enige keer geweest in de hele vakantie dat ze echt erg vervelend waren. Maar met capuchon, lange mouwen en lange broek ben je redelijk beschermd. Toch hebben we na afloop allemaal tientallen muggenbeten opgelopen. Ik moet er niet aan denken om hier in korte broek of t-shirt te wandelen ...

Eigen risicoBetreden op eigen risico
De alternatieve route leidt ons door steeds dichter begroeid gebied, maar uiteindelijk komen we met wat vallen en opstaan terecht in de buurt van een paar woningen. We wandelen 'op de GPS' weer de juiste kant op, waarbij aangegeven wordt dat we nog één rivier over moeten steken. Als we een woning passeren, die te zien is in de header van de Ransäter pagina, zien we links van ons op ongeveer 40 meter hoogte het pad waar we ruim een uur geleden liepen. We laten dat pad links liggen en lopen richting de brug over de river. Vlak voor we daar aan komen zien we een bord staan, met een tekst dat niet veel goeds belooft.

Brug?Missie Indiana Jones
Als we de takken opzij doen, snappen we wat er bedoeld wordt... De brug is niet meer wat het ooit geweest is. Hij staat pakweg 15° uit het lood, al het ijzer is verroest en het hout aangetast door 'slecht onderhoud'. De ruimte tussen de brug en het pad waarop wij ons begeven wordt opgevuld door vier aan elkaar gespijkerde stokken van hooguit 8 cm dik. Op de rotsbodem staat nog iets wat ooit een trap is geweest, maar ook die is volledig verrot.

Dames gaan voor :-)
We besluiten uiteindelijk één voor één zittend over de stokken naar de brug te schuiven, terwijl de langste van ons -juist, ook de zwaarste, maar dat is voor latere zorg- de stokken vanaf de onderkant stut. Als Marlynn veilig de overkant heeft bereikt is het tijd voor Romée en Sophie. Ten slotte bereikt ook Inge veilig de overkant. Maar ja, zoals gezegd rest er nog één. Ik besluit niet over de stokken te schuiven, omdat ik het zonder stutten moet doen. Ik vermoed ook dat ik ook wel eens de laatste zal zijn die ze nog kan gebruiken. En landen op een helling bestaande uit losse keien lijkt mij ook niet zo'n fijn gevoel.

Visplekje voor beren
Ik besluit het smalste stukje rivier op te zoeken, om door het water naar de overkant te lopen. De meiden zijn allemaal al uit het zicht verdwenen en dus is het ineens heel stil. Het enige dat ik hoor is het stromende water. Ik realiseer mij, dat hier ook beren rondlopen en door het water, horen die mij niet aan komen. Een rivier is ook nog eens een plek waar ze vaak komen en ik begin mij toch enigszins ongemakkelijk te voelen. Ik vind geen plek waar ik met goed fatsoen naar de overkant kan komen, omdat op de smalste stukken het water het sterkste stroomt en daar bevinden zich alleen erg gladde met alg begroeide stenen die volledig onder water zijn. Dan toch maar terug naar de brug. Uiteindelijk beklim ik via de spijkers die nog in de ladder zitten het raamwerk wat ooit een ladder was toch nog de brug.

eindetappe wandelenBerenval
Aan de overkant staan de meiden naast de laatste verrassing: een grote kooi met wat ijzerdraden en grote grindtegels op twee kleppen. BerenvalZe hebben geen idee wat het voor moet stellen, maar voor ons is het meteen duidelijk dat het hier om een berenval gaat. Later blijkt dat beren hier worden gevangen voor onderzoek. Ze worden gemerkt, onderzocht en weer vrij gelaten. Na deze oversteek, wandelen we rustig verder en komen al snel uit op de doorgaande weg die ons naar de parkeerplaats brengt.

Er moest tijdens het laatste stuk van de wandeling nog wel even gepraat worden 'als brugman' (flauw) over de mogelijkheid dat een beer ons pad kan kruizen. Ik denk dat de meiden er allemaal wel van overtuigd zijn dat je die hier dus echt niet tegen zult komen, althans, dat de kans heel erg klein is. Nu ik zelf nog ... ;-)


6 juli 2008 - de mooiste finale ooit! Zeggen ze...
Voor een titanenstrijd in de sport kruipen wij graag voor de TV. Na 13 dagen mooi en spannend tennis kreeg Wimbledon 2008 op 6 juli ook haar droomfinale tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Voor ons dus reden om een salontafel vol te laden met hapjes en drankjes en alleen voor sanitaire stops nog even van de buis weg te lopen.

Strijd der gigantenBuiten regent het, binnen wordt het toch nog spannend
De eerste twee sets gaan met 6-4 naar Nadal. De derde set loopt gelijk op en in de tie-break krijgt Nadal zijn eerste matchpoint. En dan gebeurt het: poef! Alles donker. Ergens zal de bliksem hebben ingeslagen en ons huis is daarmee stroomloos geworden. Hoeze slecht getimed?!? Via SMS lezen we dat Nadal de twee matchpoints niet heeft verzilverd en de wedstrijd dus nog even verder gaat. Ook de vierde set blijkt voor Federer en dus gaan de heren op voor een vijf setter. Maar zonder ons...

Weer licht en beeld
Met kaarsjes en openhaard doen wij ons tegoed aan de hapjes en zijn er ondertussen wel uit dat het geen 2e huis in Zweden gaat worden. Mopper mopper. Hoe zou het in London zijn? Plop! Er is weer licht en beeld en geluid. Snel zappen en ja hoor, de heren zijn nog bezig. We zien iets van 4-4 in de 5e set en voor er een bal geslagen is, is het weer gebeurd. Poef! Ah nee hè, [censuur] !!

Mooiste finale ooit
GoldNu duurt de onderbreking gelukkig minder lang en het beeld is overduidelijk: te laat!. Op een inmiddels donker Wimbledon zet Rafael Nadal zijn tanden in de gouden beker. De aftiteling is al begonnen en de verslaggever vindt het leuk om nog wat zout in de wonden te strooien: "Dames en heren, bedankt voor het kijken naar de mooiste finale ooit!" Als we een week later thuis zijn, downloaden we de hele finale en doen wij de 4 uur en 48 minuten van de langste finale uit de geschiedenis dunnetjes over. Ondanks dat we alles al wisten, was het zeer de moeite waard om er nog eens goed voor te gaan zitten. We verheugen ons nu al op 2009!